Od tragedii
w wiosce Kenshikich minął tydzień. Członkowie Brzasku nie poszli na pogrzeb
Shujiego i jego rodziny, nie chcąc zakłócać swoją obecnością spokoju, a poza
tym postanowili w tym czasie zająć się szukaniem człowieka, który wyrżnął
niemal całą wioskę. I znaleźli. Okazało się, że była to banda shinobi, którzy
chcieli swoją siłą dorównać Akatsuki i zaczęli napadać na okoliczne wioski.
Pech chciał, że trafiło również na dom bliźniaków, którzy zaskoczeni atakiem,
nie potrafili się obronić. Oczywiście Brzask postarał się o to, by mordercy
cierpieli równie mocno, co ich ofiary, a potem pozostawili ich ciała na
pożarcie psom.
Przez cały
ten czas wszyscy zastanawiali się jednak, co z Sumi. Zamartwiali się i
nieudolnie opiekowali się trojaczkami, które zdążyły przywyknąć do nowych
przyjaciół, wciąż pytając o mamusię. Zmuszeni odpowiedzieć im na to pytanie,
udali się w końcu do Konohy, za wyjątkiem Itachiego i Sasoriego, który
pilnował Uchihę i dzieci Sumi. Wywołali w strażnikach przerażenie, wystraszyli
przechodzących ludzi i zasiali w wiosce panikę. Pozwolili, by zwołano shinobi i
cierpliwie czekali, aż wreszcie pojawi się sam Hokage. Gdy tak się stało, lider
wyszedł przed szereg i utkwił wzrok w staruszku.
- Czego
chcecie? - spytał Sarutobi, podchodząc do Peina. Shinobi Liścia byli temu
przeciwni, co było widać po ich minach, jednak nic nie powiedzieli. Nie chcieli
podważać autorytetu Hokage.
- Odwiedzić
Sumi Kenshiki - odpowiedział mu lider Akatsuki. - Domyślamy się, że właśnie
tutaj się znajduje.
Wszyscy
zebrani, prócz Sarutobiego, zmarszczyli brwi. Zaczęli gorączkowo rozmyślać, co
też Brzask chce od szatynki, w dodatku ledwo żywej.
- Rozumiem
- odparł starzec. - Obawiam się jednak, że nie mogę wam na to pozwolić.
Wpuszczenie was do Konohy byłoby zbyt niebezpieczne. Mogę natomiast udzielić
wam informacji o stanie jej zdrowia.
- Chcę ją
zobaczyć - warknął Pein. - Nie macie pojęcia, jak ważni są dla nas bliźniacy!
Pozwólcie nam zobaczyć się z tą, która przeżyła tę masakrę!
- Nie jest
to możliwe.
Lider
zmarszczył brwi, zirytowany uporem Sarutobiego. Zdawał sobie sprawę z tego, że
wywołują w nich strach, że tamci postępują rozsądnie nie wpuszczając ich do
wioski, ale w tym momencie nie przemawiały do niego te argumenty. O niczym tak
nie marzył jak o zobaczeniu Sumi i przekonaniu się, czy jest w stanie wyjść z
obrażeń.
- Chyba
jednak będziecie musieli to zrobić - wtrącił się do rozmowy Hidan, zauważywszy
złość lidera. - W naszej siedzibie znajdują się dzieci Kenshiki i jego. -
Wskazał głową na Peina. - Musimy wiedzieć, co się dzieje z ich matką.
Shinobi
Konohy popatrzyli po sobie. Byli w szoku, że Sumi Kenshiki ich zdradziła!
Obiecała chronić Liść, a tymczasem romansowała z członkiem Akatsuki i - jak się
mogli tylko domyślać - mieszkała z przestępcami pod jednym dachem. I oni walczą
o jej życie? O życie zdrajcy?
- Nie
wierzę - szepnął Pein, błądząc po twarzach joninów. - Oni... oni byli podwójnymi
agentami - powiedział i popatrzył na swoich ludzi. - Ufaliśmy im, a oni, kurwa,
chronili wszystkie wioski, non stop znajdując sobie wymówki do opuszczenia
siedziby!
- Co? -
spytali Akatsuki i Konoszanie. Jedynym milczącym i wszystko wiedzącym człowiekiem
tutaj był Sarutobi.
- Zdradzali
nas - syknął Pein i zaczął niespokojnie chodzić tam i z powrotem. - A my im
ufaliśmy.
- No to
jesteśmy w podobnej sytuacji - zakpił ktoś z Konohy. Fuuma zmierzył go
morderczym spojrzeniem.
- Uspokój
się - rozkazał Hokage. - Kenshiki bronili nas, bo nam to obiecali. Ale działali
również dla was z tym, że sami wybierali, kogo mają zabić. Pozbywali się tych,
co zawadzali i wam, i nam. Jednocześnie za taką opiekę, obiecałem im, że was
nie zaatakujemy, a jedynie będziemy się bronić, o ile zajdzie taka konieczność.
Nie macie pojęcia, ile razy was bronili, gdy inne wioski próbowały was
zgładzić.
Przestępcom
przeleciały przed oczami wszystkie te momenty, w których znikąd ktoś się
pojawiał i im pomagał, nie zabijając jednocześnie żadnej ze stron. A więc ich
anonimowymi obrońcami byli Kenshiki?
Pein
milczał i uparcie wpatrywał się w Sarutobiego. Nie chciało mu się wierzyć, że
ktoś taki o wszystkim wiedział, a Fuuma jako kochanek dziewczyny, jej chłopak i
miłość, był oszukiwany.
- Musimy
się z nią zobaczyć - wtrąciła się do rozmowy Konan. Stanęła dwa metry od Hokage
i objęła wzrokiem zmarszczki na jego twarzy. Zarejestrowała również smutek
kryjący się w jego oczach. Był tak samo przejęty śmiercią Shujiego, jak oni. -
Chcemy wiedzieć, kiedy trojaczki mogą wrócić pod jej opiekę.
- Nic nie
rozumiecie, prawda? - westchnął Hokage. - Nie możemy wam ufać, jesteście
naszymi wrogami.
- Nie w tej
chwili - powiedział Pein. - W obecnej sytuacji jesteśmy po tej samej stronie.
- Jesteśmy
pewni, że gdy Sumi się ocknie, będzie chciała mieć obok kogoś bliskiego - dodał
Hidan. - My jesteśmy takimi osobami.
Jashinista
sam nie był pewien tego, co mówi, ale jeśli był to jedyny sposób by dostać się
do Konohy, musiał próbować.
Sarutobi w
duchu przyznał im rację. W Liściu nie ma nikogo, kto mógłby wesprzeć Sumi po
tej stracie. Zabito jej rodzinę i każdy wiedział, że przez psychiczne załamanie
nie będzie w stanie odpowiednio zająć się dziećmi. Ktoś musiał jej pomóc dojść
do siebie, a najlepszymi osobami by to zrobić, byli jej przyjaciele - Akatsuki.
- W
porządku - odezwał się po chwili milczenia Sarutobi. Shinobim Konohy ten pomysł
się nie spodobał, co wyrazili szeptami pomiędzy sobą. - Ale musicie założyć
opaski, które zablokują wam chakrę. Musimy pamiętać, że wciąż jesteście
przestępcami klasy S.
Członkowie
Brzasku skinęli głowami i poczekali, aż ktoś z Liścia przyniósł specjalny
sprzęt. Gdy wrogowie wszystkich wiosek byli już mniej niebezpieczni, pod
eskortą joninów oraz samego Hokage skierowali się w stronę szpitala. Wszyscy
ludzie w wiosce, widząc taki korowód, usuwali się z drogi i chowali w swoich
domach. Mieli świadomość tego, że lada moment może wybuchnąć w Liściu wojna.
Ale tak się nie stało.
Podprowadzeni pod szpital podziękowali za zaufanie i przez chwilę wpatrywali
się w drzwi wejściowe. Bali się widoku, który mogą zastać. Bali się, że gdy
wejdą do sali szpitalnej, Sumi będzie już martwa.
- Idziecie?
- spytał Sarutobi, a Pein skinął głową.
W budynku
również byli otoczeni przez shinobich Liścia. Ci, cały czas gotowi do ataku,
obserwowali każdy ich ruch - to, jak się drapali oraz kiedy wsadzali dłoń do
kieszeni. Wszystko mogło być sygnałem do rozpoczęcia ataku, więc musieli
nadzwyczajnie wytężać zmysły.
Zatrzymali
się przed jedną z sal. Brzask znów nie mógł się poruszyć. Liderowi wydawało
się, że zaraz sam umrze na zawał serca, tak szalenie biło. Cholernie obawiał
się tego spotkania. Co powie, jeśli Sumi jest przytomna? Jak ona zareaguje, co
zrobi? Nie miał pojęcia i ta niepewność wywoływała w nim paniczny strach.
Jak przez
mgłę pamiętał naciśnięcie na klamkę, pchnięcie drzwi i nieprzytomną Sumi
podłączoną do respiratora. W przypływie emocji - w końcu widział ją po raz
pierwszy od pięciu lat i to w takich okolicznościach - zachwiał się i gdyby nie
stojący obok Hidan, runąłby na podłogę. Razem z Deidarą przytrzymali Fuumę, po
czym posadzili go na krześle i kazali głęboko oddychać. Po chwili przyszedł też
lekarz i dał mu zastrzyk na uspokojenie.
Dziewczyna
leżała na łóżku i była lekko czerwona, jej twarz w dwóch miejscach miała
przecięcia. Krótsze, nieco spalone włosy były rozrzucone na poduszce. Spod
kołdry wystawały czerwone ręce, wcześniej z pewnością mocno poparzone, teraz
noszące tego tylko nikłe ślady . Obok jej łóżka stało urządzenie kontrolujące
bicie jej serca. Członkowie Akatsuki chyba jeszcze nigdy nie słyszeli lepszej
melodii od tych rytmicznych dźwięków.
- Sumi -
szepnął Pein, gdy doszedł do siebie. Przybliżył się na krześle do łóżka i
chciał złapać ją za rękę, jednak opanował się, zauważywszy nienaturalny kolor
skóry dziewczyny. Ignorował wpatrujących się w jego plecy swoich ludzi jak i
obrońców Konohy. Teraz najważniejsza była szatynka i jej życie. - Sumi,
skarbie, nie umieraj - dodał i pogłaskał ją po policzku. - Nie możesz,
rozumiesz?
Znajdujący
się w pomieszczeniu ludzie patrzyli na lidera z bólem serca. Sytuacja była
przerażająca, bo jak powiedział im w drodze do szpitala medyk, stan rannej
pogarsza się z godziny na godzinę. Cały czas musiał być przy niej lekarz, by w
razie problemów wrócić jej życie. Lider miał świadomość, że dziewczyna być może
umrze, że być może patrzy na nią ostatni raz. Modlił się, by z tego wyszła, by
mógł pomóc jej przejść przez to cierpienie, by mogli wspólnie zaopiekować się
ich dziećmi. Tak bardzo bał się jej śmierci, że z trudem powstrzymywał cisnące
się do oczu łzy.
Wspomnienia
powracały do niego falami, które wywoływały w nim ogromny ból. Pomimo
pięcioletniej rozłąki kochał ją tak samo mocno i nigdy nie przestał o niej
myśleć.
- Kenshiki
to silna baba - skomentował Kisame, choć sam chyba nie do końca wierzył, że
przeżyje. - Wyjdzie z tego.
- Ta -
potwierdził Hidan z Deidarą. Chcieli dodać liderowi otuchy.
Przez
kolejną godzinę siedzieli z Sumi i mówili do niej - opowiadali jej o życiu w
Brzasku bez niej i o tym, jak pusta stała się organizacja. Lider napomknął, jak
cholernie za nią tęsknił i przyznał, że popełnił ogromny błąd. Gdyby tylko mógł
cofnąć czas, zrobiłby to i zaopiekował się nią i dziećmi. Byłby w stanie rozwiązać
dla niej Akatsuki i zmarnować te wszystkie lata poświęceń, byleby tylko Shuji
żył a ona nie była ranna. Zrobiłby dla niej wszystko. Ale musiał być idiotą,
któremu duma i ambicja nie pozwalały na odwiedzenie jej w rodzinnej wiosce i
przyznanie, że nadal ją kocha i tęskni.
Po tym
nastała cisza. Zebrani wpatrywali się w twarz Sumi i każdy z nich odczuwał
dziwny strach. Dochodziło do nich, że jej rany są naprawdę poważne i że ich
obecność niczego nie zmieniła. Jej stan się nie poprawił, nie zdziałali cudów.
- Łzy? -
spytał w pewnym momencie Pein i podszedł do łóżka dziewczyny. Przyglądnął się
jej twarzy i nie mógł uwierzyć w to, co widzi. Z oczu dziewczyny pociekło kilka
łez, które po chwili dostrzegł każdy z Akatsuki. A więc ich słyszała!
Wiedziała, o czym do niej mówią i wzruszyła się. Jest z nimi, tylko nie potrafi
otworzyć oczu ani się poruszyć, będzie żyć!
Odczuli
niesamowitą ulgę. W przypływie radości zaczęli się śmiać i cieszyć, raz po raz
spoglądając na Sumi. Wciąż płakała.
- Wszystko
będzie dobrze - szepnął Pein i podszedł do rannej. Pogłaskał ją po głowie,
pocałował w czoło i z czułością przyglądał się temu zjawisku. Kciukami otarł
łzy i znów ją cmoknął. - Od teraz wszystko się zmieni, Sumi. Będziemy razem.
Pomożemy ci przejść przez tę sytuację. Już nigdy cię nie zostawię, rozumiesz?
Nigdy.
Ciągły
dźwięk urządzenia monitorującego jej serce przeszył serca członków Akatsuki na
wskroś. Fuuma natychmiastowo został odsunięty od łóżka i mógł jedynie
przyglądać się, jak do sali wbiegają kolejni medycy i próbują ratować życie
dziewczyny. Zgromadzili nad jej sercem zieloną chakrę i z nadzieją przyglądali
się ekranowi. Pozioma kreska się nie zmieniała, a przerażający, piszczący
dźwięk wdzierał się do uszu Brzasku i rozdzierał ich serca.
Wszyscy
patrzyli na tę scenę z przerażeniem. Nie dopuszczali do siebie myśli, że Sumi
umrze. Czekali, aż znów usłyszą przerywany dźwięk, ale tak się nie stało.
Medycy wkrótce przestali ją leczyć. Popatrzyli na siebie ze smutkiem i
rozczarowaniem, po czym pokręcili głowami, pokazując sobie, że robili co
mogli.
- Umarła -
szepnął Pein, spoglądając w szoku na dziewczynę.
Nikt w to
nie wierzył. A te łzy?, pytali się w myślach. Co miały
znaczyć?!
To było
pożegnanie. Sumi Kenshiki wysłuchała tego, co mają jej do powiedzenia, i
odeszła ze świadomością, że jej dzieci będą bezpieczne.
Przepraszam? ^^
Jestem w takim cudownym
humorze! :D Dwa dni temu stuknęła mi osiemnastka! ^^ Wasza autorka jest już
dorosła, ho ho.
Kocham moich przyjaciół, moją
rodzinę, moich wszystkich! Dziękuję za cudowne prezenty, za filmik, tort
domowej roboty i za to, że jesteście. Jejku jeeeeejku. ^^
Ale powiem Wam, Misie, że
wcale nie czuję się dorosła. Zrobiłam sobie dziś zdjęcie do dowodu i pomyślałam
sobie, że wcale na osiemnaście lat nie wyglądam. I że nienawidzę zdjęć do
dokumentów. Są okroooopne.
No, ale nie przynudzam już o
mnie. ^^
Co do opowiadania, to zaszła
mała zmiana planów – kolejna część będzie już epilogiem. Przepraszam po raz
kolejny, ale tak po prostu wyszło. ^^
A teraz szybciutko
przechodzimy do odpowiedzi na Wasze komentarze.
Poziomka – Dziękuję, dziękuję.
^^
Brzask<3 – No, już tylko
jeden jednak, wybacz. :c I jak widzisz, Sumi i Pein niestety nie będą razem
szczęśliwi. Ah, czekam na to, aż na mnie nakrzyczysz. Nie ty jedna, zresztą. ;c
EmiO – 4+ to wspaniała ocena!
Mnie bardzo satysfakcjonuje, choć ciągle staram się pisać na piąteczki. ;D Też
będę tęskniła za tym opowiadaniem. :c
Luka – Jest dramatyczniej,
wybacz. :*
A.g.a. – Nie rób nic, nie
krzycz, nie bij, nie krzywdź siebie. ^^ Ja wiem no, że nie chciałaś śmierci
Sumi, przepraszam. :c
Nelia – A, no może. Choć mnie
wydawało się, że tylko wtedy, gdy on kogoś zabije, może go przywrócić do życia.
Ale nie wiem. ^^ I dziękuję za opinię. :)
Mai - :O Oni aż tak okrutni
nie są, no dajże spokój! ;D
Teki Datenshi – Lilly? CO SIĘ
UKRYWASZ ZARAZO?! Co Ty myślisz, że ja wiem, kto się kryje za nowym Nickiem? No
wiesz… Też się cieszę, że dotrzymałam słowa <wypina dumnie pierś> ^^
Wieeem, Hidaś to zawsze taki prawdziwy, porządny facet. *.*
Antischa Barioletto – Częściej
= szybciej koniec, chcesz tego? ^^ No, ale epilog w sumie już mam praktycznie
napisany, więc niedługo się ujawi. :) Wiem, wiem, uśmiercanie Sumi to zuuuuo,
ale no co ja poradzę, skoro taki był plan? ;)
Chi-chan – Oh, też Cię kocham
za to, że mi dotrzymujesz towarzystwa. ^^ A co do kekkei genkai, to ta sprawa pozostanie, że tak powiem, nierozwiązana. ;)
Midori – To pieprznij go, raz
a porządnie, co by już takim głupim nie był. ;) Nie chciałam się narażać na
tabun rozwścieczonych czytelników, ale nie chciałam też nie dotrzymać danego
sobie słowa. ^^ PRZEPRASZAM, odłóż krzesło Midori, proszę. ^^
To tyle. Dziękuję Wam
wszystkim Misie za cudowne komentarze, a teraz zamykam się w pokoju i nawet nie
próbuje wyważać drzwi. ^^ Ja chcę żyć! A Wy na pewno chcecie zobaczyć, jak to
się wszystko skończy, co? :>
Do następnego, ostatniego już,
razu!
